Czyżew, cz. V (7)
W wyniku bombardowania miasteczko niemal doszczętnie spłonęło. Niemcy już bez przeszkód wkroczyli do Czyżewa większymi siłami. Miejscowa ludność została spacyfikowana, a kilkanaście osób straciło życie. W. Minkiewicz i J. Kowalczyk w książce „Bez przedawnienia” pisali: Pacyfikacji dokonano w dniach 8-11 września 1939r. Najpierw Czyżew był kilkakrotnie bombardowany i ostrzeliwany, mimo braku jakiegokolwiek uzasadnienia wojennego. Następnie wkraczające pododdziały Wehrmac
Czyżew, cz. IV (7)
Po wojnie z bolszewikami i Ukraińcami o kształt granicy wschodniej sytuacja w kraju na jakiś czas się ustabilizowała jeśli chodzi o działania wojenne. Czyżewo-Osada liczyło wówczas (1921 rok) około 1900 mieszkańców. Zdecydowaną większość stanowili żydzi. Głównie za sprawą organizacji syjonistycznych kwitło życie społeczności żydowskiej w miejscowości. Powstało także kilka instytucji związanych z rozwojem sektora rolno-spożywczego. W tzw. dwudziestoleciu międzywojennym istniał
Czyżew, cz. III (7)
W roku 1912 Czyżew odwiedził car Imperium Rosyjskiego Mikołaj II Romanow, syn Aleksandra III i Marii Fiodorowny, święty prawosławia. Jego wizyta w Czyżewie była związana z wielkimi manewrami wojskowymi, odbywającymi się w guberni łomżyńskiej i grodzieńskiej. Ćwiczenia wojskowe odbywały się na terenie poligonu w Komorowie/Ostrowi Mazowieckiej, Gąsiorowie/Małkini i wielu innych miejscach, przede wszystkim na rozległym poligonie w Czerwonym Borze i w Gąsiorowie. Część manewrów m
Czyżew, cz. II (7)
Powstańcy styczniowi w sztuce. W roku 1863 wybuchło kolejne powstanie. Bronisław Piętka na święta Bożego Narodzenia wrócił do rodzinnego majątku, a swoją trudną podróż opisał później w książce pt. „Czerwony lampas i niebieskie kepi”. W tym czasie przygotowania do powstania były już bardzo zaawansowane. Wybuch wrogości wobec zaborcy był tylko kwestią czasu. Bronisław Piętka: Przyjechawszy na miejsce zastałem w domu paru powstańców, którzy wraz ze starszym moim
Czyżew, cz. I (7)
Cisów, Cizów, Cysewo, Cizewo… - różnie pierwotnie zapisywano nazwę miejscowości. Jej historia sięga XI wieku, kiedy przybyli w te strony pierwsi osadnicy z Mazowsza, Wielkopolski, Kujaw i Pomorza. Budowali swoje domy w zasięgu oddziaływania grodu warownego w pobliskim Święcku (obecnie Święck-Strumiany) – ważnego ośrodka życia na pograniczu Mazowsza i Podlasia. Święck obwarował się w tym miejscu dlatego, że przebiegał tędy szlak handlowy, który stanowił naturalną pokusę dla ro
